• सोमवार, मंसिर १ गते २०८३

बालबालिका हुर्काउने कि भविष्य निर्माण गर्ने ? अभिभावकत्व, शिक्षण र सामाजिक जिम्मेवारीको प्रश्न !

बालबालिका हुर्काउने कि भविष्य निर्माण गर्ने ? अभिभावकत्व, शिक्षण र सामाजिक जिम्मेवारीको प्रश्न !

बालबालिका हुर्काउने कि भविष्य निर्माण गर्ने ? अभिभावकत्व, शिक्षण र सामाजिक जिम्मेवारीको प्रश्न !

  • 125
    SHARES

  • बालबालिका हुर्काउने कि भविष्य निर्माण गर्ने ? अभिभावकत्व, शिक्षण र सामाजिक जिम्मेवारीको प्रश्न !

    बालबालिका जन्मनु एउटा प्राकृतिक प्रक्रिया हो, तर उनीहरूलाई असल, आत्मविश्वासी, जिम्मेवार र मानवीय मूल्यले भरिएको व्यक्ति बनाउनु एउटा सचेत सामाजिक प्रक्रिया हो । बालबालिकाको शारीरिक विकास उमेरसँगै अघि बढ्छ, तर उनीहरूको सोच, व्यवहार, चरित्र, आत्मविश्वास र जीवनप्रतिको दृष्टिकोण निर्माण गर्न परिवार, विद्यालय र समाजको महत्वपूर्ण भूमिका हुन्छ ।
    हामी प्रायः आफ्ना बालबालिकाको भविष्यप्रति चिन्तित हुन्छौँ । उनीहरूले राम्रो शिक्षा प्राप्त गरून्, प्रतिष्ठित विद्यालयमा पढून्, उत्कृष्ट नतिजा ल्याऊन्, राम्रो जागिर पाऊन् र आर्थिक रूपमा सफल बनून् भन्ने चाहना राख्छौँ । यी चाहना स्वाभाविक पनि हुन् । तर एउटा गम्भीर प्रश्न छ ः के राम्रो शैक्षिक नतिजा र आर्थिक सफलता मात्र असल जीवनको आधार हुन् ? के हामीले बालबालिकालाई जीवनमा सफल हुने सीप सिकाइरहेका छौँ, कि असल मानिस बन्ने आधार पनि निर्माण गरिरहेका छौँ ?
    आज बालबालिकाको शिक्षामा लगानी बढेको छ । विद्यालय, प्रविधि, शैक्षिक सामग्री र अतिरिक्त क्रियाकलापका अवसर विस्तार भएका छन् । तर यससँगै बालबालिकाको भावनात्मक आवश्यकता, मनोवैज्ञानिक सुरक्षा, आत्मसम्मान, नैतिकता, सामाजिक व्यवहार र मानवीय संवेदनालाई कति प्राथमिकता दिएका छौँ भन्ने विषयमा पनि गम्भीर बहस आवश्यक छ ।
    १. बालबालिकाको विकास अंक र प्रमाणपत्रमा मात्र सीमित हुँदैन
    बालबालिकाको क्षमता परीक्षामा प्राप्त अंकले मात्र मापन गर्न सकिँदैन । उनीहरूमा जिज्ञासा, सिर्जनशीलता, आलोचनात्मक सोच, समस्या समाधान गर्ने क्षमता, सहकार्य, संवेदनशीलता र निर्णय लिन सक्ने आत्मविश्वासको विकास हुनु पनि उत्तिकै आवश्यक छ ।
    कुनै बालबालिकाले परीक्षामा कम अंक ल्याउन सक्छ, तर ऊ सिर्जनात्मक सोचमा उत्कृष्ट हुन सक्छ । कोही सार्वजनिक रूपमा बोल्न हिचकिचाउन सक्छ, तर अरूको दुःख बुझ्ने र सहयोग गर्ने क्षमतामा अगाडि हुन सक्छ । कोही शैक्षिक रूपमा सामान्य देखिन सक्छ, तर व्यावहारिक सीप, नेतृत्व र सामाजिक जिम्मेवारीमा असाधारण क्षमता राख्न सक्छ ।
    त्यसैले बालबालिकालाई एउटै मापदण्डबाट तुलना गर्नु उचित हुँदैन । प्रत्येक बालबालिकाको रुचि, क्षमता, सिक्ने गति र व्यक्तित्व फरक हुन्छ । उनीहरूको भिन्नतालाई कमजोरी होइन, सम्भावनाका रूपमा बुझ्नुपर्छ ।
    शिक्षाको उद्देश्य केवल प्रतिस्पर्धामा अगाडि पु¥याउनु मात्र होइन, जीवन बुझ्न, सही निर्णय लिन र समाजमा सकारात्मक योगदान दिन सक्ने व्यक्ति निर्माण गर्नु पनि हो ।
    २. अभिभावकत्व ः माया मात्र होइन, जिम्मेवार मार्गदर्शन पनि
    अभिभावक हुनु भनेको बालबालिकालाई खाना, कपडा, शिक्षा र भौतिक सुविधा उपलब्ध गराउनु मात्र होइन । उनीहरूको भावना बुझ्नु, कुरा सुन्नु, आत्मसम्मानको रक्षा गर्नु, उचित सीमा निर्धारण गर्नु र स्वतन्त्र रूपमा सोच्न सक्ने वातावरण तयार गर्नु पनि अभिभावकत्वका महत्त्वपूर्ण पक्ष हुन् ।
    कतिपय अवस्थामा हामी बालबालिकालाई माया गर्ने नाममा उनीहरूको हरेक निर्णय नियन्त्रण गर्न खोज्छौँ । उनीहरूले के पढ्ने, कोसँग खेल्ने, कस्तो बन्ने र भविष्यमा के गर्ने भन्ने विषयमा आफ्नो इच्छा थोपर्छौँ । उनीहरूको विचार नसुनी निर्णय गर्छौँ र हाम्रो अपेक्षाअनुसार व्यवहार नगर्दा निराशा, रिस वा दण्डमार्फत प्रतिक्रिया दिन्छौँ ।
    तर माया र नियन्त्रण एउटै कुरा होइनन् । बालबालिकालाई सुरक्षित सीमा र अनुशासन आवश्यक हुन्छ, तर त्यसको अर्थ उनीहरूको स्वतन्त्र सोच र व्यक्तित्व दबाउनु होइन ।
    बालबालिकाले गल्ती गर्दा अपमानित गर्नुको सट्टा गल्तीबाट सिक्ने अवसर दिनुपर्छ । उनीहरूले प्रश्न गर्दा चुप लगाउनुको सट्टा जिज्ञासालाई प्रोत्साहन गर्नुपर्छ । उनीहरूले फरक विचार राख्दा त्यसलाई अवज्ञा ठान्नुको सट्टा संवादको अवसरका रूपमा लिनुपर्छ ।
    असल अभिभावकत्व भनेको बालबालिकालाई सधैँ आफ्नो निर्देशनमा चलाउनु होइन, उनीहरूलाई क्रमशः सही निर्णय आफैँ लिन सक्ने बनाउनु हो ।
    ३. शिक्षक ः पाठ्यपुस्तकभन्दा परको प्रभावशाली भूमिका
    बालबालिकाको जीवनमा शिक्षकको प्रभाव अत्यन्त गहिरो हुन्छ । शिक्षकले कक्षाकोठामा पढाउने विषयवस्तु मात्र होइन, आफ्नो व्यवहार, भाषा, अनुशासन, निष्पक्षता र विद्यार्थीप्रतिको दृष्टिकोणबाट पनि शिक्षा दिइरहेका हुन्छन् ।
    एउटा शिक्षकको प्रोत्साहनले आत्मविश्वास गुमाएको विद्यार्थीमा नयाँ आशा जगाउन सक्छ । त्यसैगरी, सार्वजनिक अपमान, निरन्तर तुलना, व्यङ्ग्य वा पक्षपातपूर्ण व्यवहारले विद्यार्थीको आत्मसम्मान र सिक्ने इच्छामा नकारात्मक प्रभाव पार्न सक्छ ।
    शिक्षकले सबै विद्यार्थी एउटै गतिमा सिक्दैनन् भन्ने कुरा बुझ्नुपर्छ । कसैलाई थप समय चाहिन्छ, कसैलाई व्यक्तिगत सहयोग र कसैलाई आफ्नो क्षमता प्रदर्शन गर्ने फरक अवसर आवश्यक पर्न सक्छ ।
    विद्यार्थीलाई डरका आधारमा अनुशासित बनाउनेभन्दा आत्मअनुशासन, जिम्मेवारी र पारस्परिक सम्मान सिकाउनु प्रभावकारी हुन्छ । शिक्षकले विद्यार्थीलाई प्रश्न गर्न, तर्क गर्न, गल्ती स्वीकार गर्न र नयाँ कुरा खोज्न प्रोत्साहित गर्नुपर्छ ।
    शिक्षक केवल ज्ञान हस्तान्तरण गर्ने व्यक्ति मात्र होइनन्, उनीहरू बालबालिकाको सोच, व्यवहार र जीवनप्रतिको दृष्टिकोण निर्माणमा योगदान गर्ने महत्वपूर्ण मार्गदर्शक पनि हुन् ।
    ४. बालबालिकाको मनोवैज्ञानिक सुरक्षा ः विकासको आधार
    बालबालिकाको स्वस्थ विकासका लागि शारीरिक सुरक्षासँगै मनोवैज्ञानिक सुरक्षा पनि आवश्यक हुन्छ । आफूलाई माया गरिएको, स्वीकार गरिएको, सुनिएको र सम्मान गरिएको महसुस गर्ने वातावरणमा बालबालिकाले आफ्नो विचार व्यक्त गर्न र नयाँ कुरा सिक्न बढी सहज अनुभव गर्छन् ।
    तर कतिपय घर र विद्यालयमा बालबालिकाले निरन्तर डर, दबाब, तुलना, अपमान र अस्वीकारको अनुभव गर्नुपरेको हुन्छ । कहिलेकाहीँ हामीले सामान्य ठानेका शब्द र व्यवहारले पनि उनीहरूको मनमा गहिरो असर पार्न सक्छन् ।
    ’तिमी केही गर्न सक्दैनौ’, ’फलानोको छोराछोरी हेर’, ’तिमी सधैँ असफल हुन्छौ’ जस्ता अभिव्यक्तिले बालबालिकाको आत्मविश्वास कमजोर बनाउन सक्छन् ।
    त्यसैले अनुशासनका नाममा शारीरिक सजाय, मानसिक यातना, अपमान र हिंसालाई कुनै पनि अवस्थामा स्वीकार गर्न सकिँदैन । बालबालिकालाई डराएर होइन, सुरक्षित सम्बन्ध, स्पष्ट अपेक्षा, सकारात्मक संवाद र उचित मार्गदर्शनबाट सिकाउनुपर्छ ।
    बालबालिकाको व्यवहारमा अचानक परिवर्तन आउनु, एक्लिन खोज्नु, असामान्य डर देखाउनु वा निरन्तर निराश रहनुजस्ता संकेतलाई पनि बेवास्ता गर्नु हुँदैन । आवश्यकताअनुसार अभिभावक, शिक्षक र सम्बन्धित विज्ञबीच समन्वय गरी सहयोग उपलब्ध गराउनुपर्छ ।
    ५. सामाजिक सञ्जाल र डिजिटल संसारमा अभिभावक तथा शिक्षकको नयाँ जिम्मेवारी
    आजका बालबालिका डिजिटल संसारसँगै हुर्किरहेका छन् । मोबाइल फोन, इन्टरनेट, सामाजिक सञ्जाल र कृत्रिम बुद्धिमत्ता (ब्चतषष्अष्ब िक्ष्लतभििष्नभलअभ) उनीहरूको सिकाइ र दैनिक जीवनका अभिन्न हिस्सा बन्दै गएका छन् ।
    डिजिटल प्रविधिले ज्ञान र अवसरको नयाँ ढोका खोलेको छ । तर यससँगै गलत सूचना, साइबर दुव्र्यवहार, अनलाइन शोषण, गोपनीयताको जोखिम, हानिकारक सामग्री र प्रविधिमाथिको अत्यधिक निर्भरताजस्ता चुनौती पनि बढेका छन् ।
    बालबालिकालाई मोबाइल प्रयोग नगर्नु भनेर मात्र पुग्दैन । उनीहरूलाई सुरक्षित र जिम्मेवार डिजिटल व्यवहार सिकाउनु आवश्यक छ ।
    अभिभावकले बालबालिकासँग डिजिटल संसारका अवसर र जोखिमबारे खुला संवाद गर्नुपर्छ । शिक्षकले डिजिटल साक्षरता, सूचना पहिचान, तथ्य जाँच र जिम्मेवार प्रविधि प्रयोगबारे सिकाउनुपर्छ ।
    विशेषगरी बालबालिकाको व्यक्तिगत तस्बिर, भिडियो, स्थान र निजी जानकारी सामाजिक सञ्जालमा सार्वजनिक गर्दा उनीहरूको गोपनीयता र सुरक्षामा पर्न सक्ने असरबारे सचेत हुनुपर्छ ।
    प्रविधिलाई बालबालिकाको सोच्ने र सिक्ने क्षमताको विकल्प होइन, त्यसलाई विस्तार गर्ने माध्यम बनाउनुपर्छ ।
    ६. तुलना होइन, प्रोत्साहन; नियन्त्रण होइन, विश्वास
    हामीले बालबालिकालाई अरूसँग तुलना गर्ने बानी परिवर्तन गर्न आवश्यक छ । प्रत्येक बालबालिकाको क्षमता, परिस्थिति, रुचि र सिकाइको गति फरक हुन्छ । एउटै अपेक्षा सबैमाथि लागू गर्नु न्यायसंगत हुँदैन ।
    बालबालिकालाई उनीहरूको हिजोको अवस्थासँग आजको प्रगति तुलना गर्न सिकाऔँ । सानो उपलब्धिको पनि प्रशंसा गरौँ । असफलतालाई अन्तिम परिणाम होइन, सिकाइको एउटा चरणका रूपमा बुझाऔँ ।
    उनीहरूलाई समस्या समाधान गर्ने अवसर दिऔँ । उमेर र क्षमताअनुसार घरका काम, व्यक्तिगत निर्णय र सामाजिक गतिविधिमा जिम्मेवारी दिऔँ । यसले उनीहरूमा आत्मनिर्भरता, उत्तरदायित्व र आत्मविश्वास विकास गर्न सहयोग गर्छ ।
    बालबालिकालाई हरेक समस्याबाट जोगाउनु मात्र अभिभावकत्व होइन । सुरक्षित वातावरणमा चुनौती सामना गर्न, गल्तीबाट सिक्न र पुनः प्रयास गर्न सक्षम बनाउनु पनि अभिभावकत्व हो ।
    ७. आफ्नो आर्थिक हैसियत बुझ्ने र क्षमताअनुसार जीवन जिउन सिकाउने
    अभिभावकत्वको अर्को महत्त्वपूर्ण पक्ष बालबालिकालाई आफ्नो पारिवारिक आर्थिक अवस्था, क्षमता र वास्तविकताबारे उमेरअनुसार बुझाउँदै लैजानु हो । आफ्ना बालबालिकाका सबै इच्छा र माग पूरा गर्नु नै असल अभिभावकत्व होइन । उनीहरूका आवश्यकताहरू पूरा गर्नु र हरेक इच्छा पूरा गर्न खोज्नु फरक कुरा हुन् ।
    आज समाजमा देखासिकी, उपभोक्तावादी सोच र सामाजिक सञ्जालको प्रभावले बालबालिकामा अनावश्यक माग र अपेक्षा बढ्न सक्छन् । साथीहरूसँग भएको महँगो मोबाइल, मोटरबाईक, गाडी, लुगा, खेलौना वा अन्य सुविधा आफूलाई पनि चाहिने सोच विकास हुन सक्छ । यस्तो अवस्थामा अभिभावकले आफ्नो आर्थिक क्षमता र पारिवारिक अवस्थाभन्दा बाहिर गएर बालबालिकाका हरेक माग पूरा गर्ने प्रयास गर्नु उचित हुँदैन ।
    आफ्नो क्षमताभन्दा बढी खर्च गरेर, ऋण लिएर वा आर्थिक दबाब सिर्जना गरेर बालबालिकाका अनावश्यक इच्छा पूरा गर्नु दीर्घकालीन रूपमा उनीहरूकै हितमा नहुन सक्छ । यसले बालबालिकामा भौतिक सुविधालाई नै खुसी र सफलताको मापदण्ड मान्ने प्रवृत्ति विकास गराउन सक्छ ।
    त्यसैले बालबालिकालाई पैसा, श्रम, बचत, आवश्यकता र इच्छाबीचको भिन्नता बुझाउनुपर्छ । परिवारको आर्थिक अवस्था लुकाएर होइन, उनीहरूको उमेर र बुझाइअनुसार जिम्मेवार ढङ्गले जानकारी दिनुपर्छ । सबै कुरा तत्काल प्राप्त हुँदैनन्, केही कुरा मेहनत, धैर्य र योजनाबाट प्राप्त गर्नुपर्छ भन्ने जीवनोपयोगी शिक्षा दिनुपर्छ ।
    अभिभावकले आफ्नो आर्थिक हैसियतभन्दा माथि देखिने प्रतिस्पर्धा गर्नुभन्दा उपलब्ध स्रोतसाधनको सदुपयोग गर्न सिकाउनुपर्छ । अरूसँग तुलना गरेर होइन, आफ्नै प्रगति र उपलब्धिमा खुसी हुन प्रेरित गर्नुपर्छ ।
    बालबालिकालाई सुविधा दिनुभन्दा पनि सुविधाको मूल्य बुझाउन महत्वपूर्ण हुन्छ । उनीहरूलाई श्रमको सम्मान गर्न, पैसाको सदुपयोग गर्न, बचत गर्न, आवश्यकताअनुसार खर्च गर्न र आफ्नो क्षमताभित्र रहेर जीवन व्यवस्थापन गर्न सिकाऔँ ।
    यसको अर्थ बालबालिकाका उचित आवश्यकता र सम्भावनालाई सीमित गर्नु होइन । बरु उनीहरूको विकास र भविष्यका लागि आवश्यक लगानीलाई प्राथमिकता दिँदै अनावश्यक देखासिकी र आर्थिक प्रतिस्पर्धाबाट परिवारलाई जोगाउनु हो ।
    याद राखौँ, बालबालिकाका सबै माग पूरा गरिदिनु मात्र माया होइन । उनीहरूलाई आफ्नो क्षमता, आवश्यकता र वास्तविकता बुझाएर जिम्मेवार जीवन जिउन सिकाउनु पनि माया र अभिभावकत्व हो ।
    ८. असल पुस्ता निर्माण ः परिवार, विद्यालय र समाजको साझा जिम्मेवारी
    बालबालिकाको भविष्य निर्माण गर्ने जिम्मेवारी कुनै एक पक्षको मात्र होइन । परिवारले माया, संस्कार र प्रारम्भिक जीवन अनुभव दिन्छ । विद्यालयले ज्ञान, सीप र सामाजिक सिकाइको वातावरण प्रदान गर्छ । समुदायले सामाजिक सम्बन्ध, सहकार्य र सामूहिक जिम्मेवारी सिकाउँछ । राज्यले बालअधिकार, सुरक्षा, गुणस्तरीय शिक्षा र समान अवसर सुनिश्चित गर्नुपर्छ ।
    यी सबै पक्षबीच सहकार्य नभएसम्म बालबालिकाको समग्र विकास सम्भव हुँदैन ।
    विद्यालय र अभिभावकबीचको सम्बन्ध केवल परीक्षाको नतिजा वा शुल्क भुक्तानीमा सीमित हुनु हुँदैन । बालबालिकाको व्यवहार, रुचि, सिकाइ, भावनात्मक अवस्था र सम्भावित समस्याबारे नियमित संवाद र सहकार्य हुनुपर्छ ।
    त्यसैगरी, स्थानीय सरकार र समुदायले बालमैत्री वातावरण, सुरक्षित सार्वजनिक स्थान, खेलकुद, सिर्जनात्मक गतिविधि र बालबालिकाको सहभागितालाई प्रोत्साहन गर्नुपर्छ ।
    बालबालिकालाई आफ्ना कुरा राख्ने, उनीहरूलाई असर गर्ने निर्णयमा उमेर र परिपक्वताअनुसार सहभागी हुने तथा आफ्नो अधिकार र जिम्मेवारी बुझ्ने अवसर दिनुपर्छ ।
    ९. अभिभावकत्व र शिक्षण पनि निरन्तर सिकाइको प्रक्रिया हो
    अभिभावक र शिक्षक पनि पूर्ण हुँदैनन् । उनीहरूबाट गल्ती हुन सक्छ । कहिलेकाहीँ हामी रिसाउँछौँ, झर्किन्छौँ, बालबालिकाको कुरा नसुनी निर्णय गर्छौँ वा अनावश्यक दबाब दिन्छौँ ।
    तर महत्वपूर्ण कुरा गल्ती कहिल्यै नगर्नु होइन, गल्ती स्वीकार गर्नु, त्यसबाट सिक्नु र व्यवहार सुधार गर्दै जानु हो ।
    अभिभावकले आफूलाई प्रश्न गर्नुपर्छ ः के म आफ्ना बालबालिकाको कुरा ध्यान दिएर सुन्छु ? के उनीहरू मसँग आफ्ना समस्या र डर खुलेर व्यक्त गर्न सक्छन् ? के म उनीहरूलाई अरूसँग तुलना गर्छु ? के म आफ्नो आर्थिक हैसियत र पारिवारिक वास्तविकताबारे उनीहरूलाई जिम्मेवार ढङ्गले बुझाउँछु ? के मेरो व्यवहारले उनीहरूमा आत्मविश्वास र आत्मनिर्भरता बढाइरहेको छ ?
    त्यसैगरी, शिक्षकले पनि आत्मसमीक्षा गर्नुपर्छ ः के म सबै विद्यार्थीलाई समान सम्मान र अवसर दिन्छु ? के मेरो कक्षाकोठा प्रश्न गर्न र गल्तीबाट सिक्न सुरक्षित छ ? के म विद्यार्थीको शैक्षिक नतिजासँगै उनीहरूको भावनात्मक र सामाजिक विकासमा पनि ध्यान दिन्छु ?
    यस्ता प्रश्नले अभिभावक र शिक्षक दुवैलाई आफ्नो भूमिका बुझ्न र सुधार गर्न सहयोग गर्छन् ।
    निष्कर्ष ः हामीले कस्तो पुस्ता निर्माण गर्दैछौँ ?
    हामी कस्तो समाज निर्माण गर्न चाहन्छौँ ? इमानदार, जिम्मेवार, अनुशासित, समानतामा विश्वास गर्ने, हिंसामुक्त, आत्मनिर्भर र मानवीय संवेदनाले भरिएको समाज ।
    यदि त्यस्तो समाज निर्माण गर्न चाहन्छौँ भने त्यसको सुरुवात बालबालिकाको हुर्काइ, शिक्षा र उनीहरूप्रतिको हाम्रो व्यवहारबाट गर्नुपर्छ ।
    बालबालिकालाई महँगो विद्यालयमा पढाउनु, राम्रो घर दिनु र भौतिक सुविधा उपलब्ध गराउनु मात्र पर्याप्त छैन । उनीहरूलाई असल संस्कार, सही सोच, आत्मविश्वास, आत्मनिर्भरता, आर्थिक अनुशासन, सामाजिक चेतना र जीवनका चुनौती सामना गर्ने क्षमता दिनु पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ ।
    उनीहरूलाई नियन्त्रण गरेर होइन, विश्वास गरेर हुर्काऔँ । उनीहरूको आवाज दबाएर होइन, विचार र भावनाको सम्मान गरेर अगाडि बढाऔँ । डर देखाएर होइन, माया, संवाद र सकारात्मक व्यवहारबाट अनुशासन सिकाऔँ । उनीहरूको भविष्य आफ्नो इच्छाअनुसार निर्धारण गर्ने होइन, आफ्नै सम्भावना पहिचान गरी अघि बढ्न सक्ने वातावरण निर्माण गरौँ ।
    हामीले बालबालिकालाई आफ्नो क्षमताभन्दा माथिको देखावटी जीवन होइन, आफ्नो मेहनत, क्षमता र उपलब्धिप्रति गर्व गर्न सक्ने जीवन जिउन सिकाउनुपर्छ । उनीहरूलाई सुविधा खोज्ने मात्र होइन, अवसर सिर्जना गर्ने र जिम्मेवारी बहन गर्ने व्यक्ति बन्न प्रेरित गर्नुपर्छ ।
    हरेक अभिभावक र शिक्षकले आफैँलाई एउटा प्रश्न गरौँ ः हामी बालबालिकालाई केवल सफल बनाउने प्रयास गर्दैछौँ कि असल मानिस पनि बनाउँदैछौँ ?
    असल अभिभावकत्व भनेको आफ्ना सन्तानलाई आफूजस्तै बनाउनु होइन, उनीहरूलाई आफूभन्दा अझ असल, सक्षम, स्वतन्त्र र जिम्मेवार मानिस बन्ने वातावरण तयार गर्नु हो । असल शिक्षण भनेको पाठ्यक्रम पूरा गर्नु मात्र होइन, जीवन बुझ्न र समाजमा सकारात्मक योगदान दिन सक्ने पुस्ता निर्माण गर्नु हो ।
    आजका बालबालिका भोलिका नागरिक, नेतृत्वकर्ता र राष्ट्रका संवाहक हुन् । उनीहरूको भविष्य निर्माण गर्नु भनेको समाज र राष्ट्रको भविष्य निर्माण गर्नु हो ।
    त्यसैले बालबालिकालाई हुर्काउने मात्र होइन, उनीहरूको सम्भावना पहिचान गरौँ । पढाउने मात्र होइन, जीवन जिउन सिकाऔँ । सुविधा दिने मात्र होइन, त्यसको मूल्य बुझाऔँ । निर्देशन दिने मात्र होइन, सही निर्णय गर्न सक्षम बनाऔँ ।
    बालबालिकामा आज गरिने हाम्रो व्यवहार, शिक्षा र लगानी नै भोलिको समाजको चरित्र बन्नेछ ।
    आउनुहोस्, असल अभिभावक बनौँ, जिम्मेवार शिक्षक बनौँ र असल पुस्ता निर्माण गर्ने साझा अभियानमा सहभागी बनौँ ।

    (लेखक मानव बेचबिखन र लैंगिक हिंसा अन्त्यको अभियानमा कार्यरत संस्था आफन्त नेपालसँग सम्बद्ध प्रशिक्षक तथा सामाजिक अभियान्ता हुनुहुन्छ ।) 

    तीर्थ बहादुर रायक्षेत्री “श्रमिक”

    • आइतवार, कार्तिक ३० २०८३०६:५७:२४
    ताजा अपडेट
    सिफारिस
    सम्बन्धित समाचार

    Copyright © All right reserved to Samajik Patra Site By: SobizTrend Technology